Σαμαράκης στο θέατρο.
Κάθε φορά που διδάσκω Αντώνη Σαμαράκη σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου διαπιστώνω τόσο το ζωηρό ενδιαφέρον που το έργο του διεγείρει, όσο και την απήχηση που έχει στις ψυχές των νέων. Σαν να έχει γραφεί από συγγραφέα σύγχρονο τους. Αυτό συμβαίνει επειδή -όπως προκύπτει στις συζητήσεις μας- οι εποχές έχουν βέβαια αλλάξει, αλλά οι συνθήκες, οι καταστάσεις και τα προβλήματα αναπαράγονται όμοια ή παρεμφερή με αυτά των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων.
Έχουμε τάχα πραγματικά ορθοποδήσει ως λαός μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο και ως ποιο βαθμό; Έχουμε πραγματοποιήσει τα όνειρά μας και ποια όνειρά μας; Η ειρήνη έχει εδραιωθεί στον κόσμο κι έχει ολοκληρωτικά εκλείψει ο φόβος μιας καταστροφικότερης γενικής σύρραξης; Οι σχέσεις των πολιτών με την κρατική εξουσία ποιες είναι; Τον σέβονται τον άνθρωπο, τον υπολογίζουν, τον κατανοούν, τον συμπονούν; Και ο ίδιος έχει αφυπνιστεί και οξυδερκής συμμετέχει στις κοινές υποθέσεις ή εφησυχάζει ναρκωμένος από τις τηλεαναθυμιάοεις και τα λαμπερά καταναλωτικά αγαθά νεότατης γενιάς; Και ο νέος; Ζει τη ζωή του αποκομμένος από το μεγάλο πλήθος, αμέριμνος μουσικολάτρης και αφοσιωμένος στα SMS που εκπέμπονται από στενό κύκλο γνωστών ή ταράζεται επειδή δέχεται πρώτος αυτός τις επιπτώσεις των εγχώριων και διεθνών συμβάντων;