ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ & ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΑ ΓΡΑΠΤΑ

Ο πληθυντικός αριθμός των αναζητήσεων και των ενδιαφερόντων

Κείμενα εισηγήσεων στον κλάδο των φιλολόγων του Εκπαιδευτικού Οργανισμού Ζηρίδη, μαθήματα σε σεμιναριακούς κύκλους, μελέτες που δε δημοσιεύτηκαν, ομιλίες σε γονείς μαθητών μου, σε συμπολίτες μου του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, στην Εταιρεία Φίλων των Κάκτων και Άλλων Παχύφυλλων και όπου έχω κληθεί.

Ημερολόγιο του ΑΛΛΟΥ ΤΟΠΟΥ, 2024.

Η παρουσίαση του στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Ν. Ηρακλείου.

Όλα τα ημερολόγια του Άλλου Τόπου δεν είναι παρά Τοποχρονολόγια του Δήμου μας αλλά και συγκροτημένα τεύχη σύνθετων μελετών Ιστορίας, Αρχαιολογίας, Αρχιτεκτονικής, Πολεοδομίας, Κοινωνιολογίας, Ανθρωπογεωγραφίας με συγχρονική και διαχρονική αξία. Μελέτες που δεν έχουν αξιοποιηθεί δεόντως ούτε καν από την εκπαιδευτική κοινότητα ως έγκυρα και τεκμηριωμένα βιβλία πηγών της τοπικής ιστορίας.

«Εις το όνομα του πατρός»: Κάθαρση δίχως λύτρωση;, 2022.

Για την παράσταση της Ειρήνης Κουτσαύτη «Εις το όνομα του πατρός».

Με έκπληξη, ομολογώ, πληροφορήθηκα για την παράσταση της Ειρήνη Κουτσαύτη «Εις το όνομα του πατρός», με την οποία εγκαινιάζει τη νέα θεατρική περίοδό του το θέατρο Ελεύθερη Έκφραση. Επειδή είναι η πρώτη σκηνοθετική εργασία της νεαρής ηθοποιού και συγγραφέα, επειδή επιλέχτηκε ένα έργο νεοελληνικού δραματολογίου και μάλιστα ενός νέου σχετικά ηθοποιού και συγγραφέα, του Γιάννη Κωσταρά, και επειδή, τέλος, το συγκεκριμένο έργο θέτει βέβαια ένα σύγχρονο θέμα…

Βραδιά μνήμης Νικήτα Παρίση, 2022.

Ομιλία στην εκδήλωση στο Σπίτι της Κύπρου.

Το πένθος για τους δασκάλους μας είναι ισόβιο. Το φέρουμε μέσα μας αγέραστο ως τον θάνατό μας. Και οι μαθητές μας αύριο μαζί με το πένθος τους για εμάς θα έχουν ζωστεί και όλους τους δασκάλους μας. Ας εκληφθεί λοιπόν ο δικός μου λόγος απόψε ως μετασύμπτωμα ενός αυτοάνοσου πένθους-ζωστήρος.

Το γένος Adromischus, 2020.

Παρουσίαση στην Ελληνική Εταιρεία φίλων των κάκτων και άλλων παχυφύλλων.

Στη μεγάλη οικογένεια Crassulaceae που περιλαμβάνει πάνω από πενήντα γένη παχυφύλλων μεταξύ των οποίων και πολλά ιδιαίτερα δημοφιλή και προσφιλή στους συλλέκτες (Aeonium, Cotyledon, Crassula, Echeveria, Graptopetalum, Kalanchoe, Lenophyllum, Orostachys, Pachyphytum, Sedum) ξεχωριστή θέση κατέχει και το γένος Adromischus που είναι και το αντικείμενο της σημερινή μας χειμωνιάτικης συνάντησης.
Ο Αδρόμισχος είναι παχύφυλλο που ενδημεί στη Δημοκρατία Νοτίου Αφρικής στις πιο άνυδρες περιοχές της αλλά και στις περισσότερες περιοχές της Ναμίμπια.

Κλειδί για όσους παλεύουν με τον καρκίνο είναι η δύναμη ψυχής, 2019.

Ομιλία στην εκδήλωση Movember της ΑΚΟΣ.

Κυριακή 3 Νοεμβρίου, εκπρόσωποι του Πολιτισμού, της Τέχνης και του Αθλητισμού, γιόρτασαν με την ΑΚΟΣ τον Movember, με στόχο να ευαισθητοποιήσουν τους άνδρες σε θέματα πρόληψης. Προστιθέμενη αξία στο μήνυμα της αξίας της πρόληψης στον καρκίνο, χάρισαν οι προσωπικές μαρτυρίες όσων συμμετείχαν. Εμψυχωτής ασθενών και φοβισμένων. Τους μιλώ στην Αίγλη του Ζαππείου και τους διαβάζω ένα μου ποίημα αισιοδοξίας.  

Δεν είσαι κάτι που παίρνεται πίσω, 2018.

Αφιέρωμα στην ποιήτρια Κική Δημουλά.

Κική, «Δεν είσαι κάτι που παίρνεται πίσω». Σκύβοντας πάνω από της ψυχής σου τη συσκότιση ψάχνω. Πώς να σε χωρέσω σε μια λέξη ή ένα όνομα; Πώς να σε στριμώξω σε κομψές ετικέτες, μόνιμες περιχαρακώσεις και αφοριστικές εκτιμήσεις; Πώς να σε συστήσω με αυτή τη γλώσσα μου τη μεταχειρισμένη εσένα που σου αρέσει να την ανακαινίζεις κάθε τόσο σαν γάντι που τρίφτηκε, αλλά δεν το πετάς, μα το μαντάρεις…  

Ύστατος αποχαιρετισμός της μητέρας, 2018.

Νεκρολογία. Φορτισμένος και εν πτήσει.

Μάνα, όσα είχα να σου πως στα είπα όσο ήσουν ζωντανή στις πολύωρες συζητήσεις μας. Έτσι δε θα είχε νόημα να τα επαναλάβω και δημόσια. Όμως πριν δύο μήνες (ίσως λιγότερο) μου ζήτησες κάτι να σου γράψω. Είπες: «Δεν μπορεί το ίδιο μου το παιδί να μην αναγνωρίζει την προσφορά μου και την αξία μου». 

Φωτογραφία και ποίηση (Σχέσεις μίσους και έρωτα), 2018.

Ομιλία στο πλαίσιο έκθεσης που διοργάνωσαν οι όμιλοι Φωτογραφίας και Λογοτεχνίας
της Νέας Γενιάς Ζηρίδη στο Πάγκειον

Τον θαυμασμό τού 19ου αιώνα για τη φωτογραφική τέχνη διαδέχεται η κριτική και η αμφισβήτηση τον 20ο. Ποιητές, λογοτέχνες και εν γένει πνευματικοί άνθρωποι στράφηκαν κατά του αυτοματισμού αυτού του νέου εκφραστικού μέσου αλλά και εναντίον της πιστότητάς τους. Η φωτογραφία αποτυπώνει τον φυσικό κόσμο αλλά δεν τον πλάθει, δεν είναι δηλαδή τέχνη, είναι επομένως φύσει αντίθετη με την ποίηση.

Πράσινες αγάπες, παχύφυλλοι έρωτες. «Το γένος Haworthia». 2017

Ομιλία στην Ελληνική Εταιρεία Φίλων των Κάκτων και Άλλων Παχύφυλλων.

Το όνομα Haworthia εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1809 σε μικρό φυλλάδιο που εκδόθηκε από τον Γάλλο γιατρό Henry A. Duval (1777-1814) και δόθηκε προς τιμήν του Adrian H. Haworth (1768-1833) που θεωρείται πατέρας του γένους. Οι Χαβόρθιες κατάγονται από την Νότια Αφρική όπου φύονται σε σχισμές βράχων ή κάτω από θάμνους προστατευμένες από το άμεσο ηλιακό φως.

Θαύματα σύζευξης λόγου και μέλους, 2017.

Ομιλία σε εκδήλωση αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη, Ηράκλεια 2017.

Στην πρώιμη αλλά και την όψιμη αρχαιότητα δεν νοείτο να είναι κάποιος κρυπτοποιητής. Η λυρική ποίηση υπήρξε η ποίηση του εκάστοτε εδώ και τώρα. Ήταν ποίηση προορισμένη όχι για να διαβαστεί δημόσια αλλά για να τραγουδηθεί μονοφωνικά ή χορωδιακά ή ακόμα και να χορευτεί χωρίς ή με συνοδεία οργάνων, συγκεκριμένα της λύρας ή του αυλού. Στο νου του ποιητή ήταν απολύτως αποσαφηνισμένος ο σκοπός της συγγραφής και ο σκοπός αυτός ήταν η εκτέλεση του έργου δημόσια.

Μνήμη Μανόλη Αναγνωστάκη, 2016.

Συμμετοχή στην εκδήλωση του Συλλόγου “ΑΛΛΟΣ ΤΟΠΟΣ”, Νέο Ηράκλειο.

Στα σαράντα επτά (47) ποιήματα των τριών αυτών ενοτήτων παρακολουθούμε το πέρασμα του Αναγνωστάκη από την εποχή της εφηβείας στην εποχή της νιότης, από την εμφανή αντιδικία του με την ισχύουσα αντιδραστική εξουσία στην Ελλάδα (στο όνομα μιας μελλοντικής απελευθέρωσης του ανθρώπου, όπως την ευαγγελιζόταν προπάντων ο θεωρητικός μαρξισμός) σε μια καθαρά εσωτερική ποίηση που μοιάζει…  

Σελίδες από το Ημερολόγιο και το Νυχτολόγιο ενός ασθενούς, 2015.

Ομιλία σε εκδήλωση του Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών (Γεννηματά).

Να μιλάς για πάθη περασμένα μοιάζει δίκοπο μαχαίρι, γιατί η μνήμη πρέπει να καίει σαν το κερί. Με μια φλόγα τόσο ζωηρή, που ούτε να κινδυνεύει να σβήσει με την παραμικρή πνοή του αέρα, ούτε όμως και να λαμπαδίσει και να σε κάνει παρανάλωμα του πυρός. Θέλω να πω ότι και το διαβολικό χάπι της αμνησίας σε απανθρωποποιεί, αφού σε αποκόβει από κατάδικές σου στιγμές, σε ορφανεύει από…  

Με λένε Αριάδνη, 2014.

Ένας μίτος για τον λαβύρινθο της ψυχής. (Θεατρικό αναλόγιο).

Έργο που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων της έκθεσης υφαντών “Από το Χρονολόγιο στα νυχτέρια και διημερεύσεις της Σύμης” στο Μύρτιλλο. Αριάδνη: Μαίρη Ιγγλέση, Αφηγητής: Αναστάσης Μαδαμόπουλος, Μουσική επιμέλεια: Νίκος Βουτσινάς.
Θεατρική παράσταση της Αριάδνης μου στην Κω, από την Ένωση Γυναικών Ελλάδας το 2015.

←  Παλιότερες καταχωρίσεις