Φως στο βυθό του σπηλαίου.
Το νερό που τρώει την πέτρα, το νερό και τη γεννά.
Εντός του σπηλαίου κατάνυξη, αγωνία, περιέργεια. Τώρα τα παιδιά βρίσκονται μέσα στο μοναδικό φυσικό μνημείο, δεν το περιεργάζονται σε εικόνες, δε συγκεντρώνουν πληροφορίες από βιβλία και διαδίκτυο. Κινούνται μέσα σε θαλάμους μύησης, σαν σε ημιφωτισμένο λαβύρινθο όπου η Γη γράφει εκατομμύρια χρόνια την προϊστορία της με σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Τίποτε όμως δεν είναι στατικό, μνημειακό και τετελεσμένο. Οι λίθινοι σχηματισμοί μεγαλώνουν αργά, σιωπηρά, τελετουργικά. Πλάι τους αναπτύσσονται πλάσματα έμβια του ζωικού και του φυσικού κόσμου. Η ζωή συνεχίζεται σε συνθήκες που δεν ευνοούν τη διατήρησή της.
Οι μαθητές κατανοούν ότι δεν είναι, ως ανθρώπινα όντα, οι μοναδικές υπάρξεις πάνω στη Γη και η σύγκριση της ηλικίας τους με ένα σπήλαιο – μαθουσάλα τους γεμίζει με αισθήματα σεμνότητας και ταπεινοφροσύνης. Δέος τους κατακλύζει κάτω από τον αυτοκρατορικό πέτρινο ιριδίζοντα θόλο και η συνειδητοποίηση του μεγέθους της δύναμης που κυοφορεί κάθε αιωρούμενη σταγόνα – η οποία καθώς τους επισκέπτεται απροειδοποίητα λες και ραντίζει με αιωνιότητα τα κεφαλάκια τους – τους αναζωογονεί και τονώνει την αυτοπεποίθησή τους. Σκέφτονται ότι κι εκείνοι θα μπορέσουν τα μεγάλα. Με επιμονή, υπομονή και συνεργασία.