Μικρή ελεγεία για νικημένους.

Το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο μου, πολύ αργά, στα πενήντα μου και στο τέλος της χιλιετίας, για να υποστηρίξει τα ζωγραφικά και υφαντά έργα μου στην ομώνυμη έκθεση. Στοχασμοί πάνω στον χρόνο, το γήρας, τη φθορά, την απώλεια, την καλλιτεχνική δημιουργία ως νάρκης του άλγους δοκιμή.

Είναι μια κάψα, θα έλεγα, που περικλείει τους θεματικούς και φιλοσοφικούς σπόρους όλων των βιβλίων που ακολούθησαν και όσων πρόκειται να ακολουθήσουν. Γιατί οι εμμονές αντί να θεραπεύονται με τον καιρό αγριεύουν, καθώς τα περιθώρια στενεύουν και το Απέναντι πλησιάζει ακάθεκτο.

Στην ίδια κλεψύδρα στριμωγμένες οι ζωές μας.
Γλιστράμε όμως ο καθένας χωριστά.

Μικρόβιες βδέλλες στου Χρόνου τις μασχάλες κρεμασμένοι.
Πίνουμε λίγο. Όσο χωρά ο στενός διάφανος ασκός μας.
Πίνουμε λαίμαργα.
Ώσπου να διαρραγούμε, να αποκολληθούμε,
να πέσουμε ήσυχα-ήσυχα.

Επειδή τον έλεγαν Χρονόπουλο,
αξίωνε διαφορετική αντιμετώπιση
από τον πατέρα Χρόνο.
Όμως κατέληξε κι αυτός έδεσμα νόστιμο
στο χθεσινό του Κρόνου μέγα δείπνο.

Τα μαλακά του Dali ρολόγια.
Απλωμένα στα κλαδιά ενός δέντρου,
απαλές φρεσκοπλυμένες κουβέρτες.
Λιωμένα σαν ζεστή σοκολάτα.
Να στάζουν τη ρευστότητά τους.
Να τη στραγγίζουν στη στέρεη βεβαιότητα του εδάφους…
Πόση φαντασία σπαταλήθηκε για να διασκεδαστεί
η σκληρότητα του Χρόνου,
για να νοθευτεί
των ρολογιών τ’ατσάλι!

---

Αναφορές & Κριτικές
Παρουσίαση Λουκά Θεοχαρόπουλου | Εφημερίδα Ριζοσπάστης (πηγή)