Εφημερίδα Αμαρυσία, 2025

Η πιπεριά τσακίστηκε· το χέρι το κακό ποιός θα το κόψει;

Σαν να το ήξερα, σαν να το διαισθανόμουν. Ούτε μήνας δεν έχει περάσει… και θρηνώ (το εννοώ πραγματικά) την πρώτη απώλεια. Η πενηντάχρονη Πιπεριά (Schinus molle) στο πεζοδρόμιο του φαρμακείου στη διασταύρωση Φιλληρών και Πρασίνου Λόφου κόβεται σύριζα από συνεργείο του Δήμου που κλάδευε τους Ευκαλύπτους της περιοχής. Την επόμενη μέρα έσκαψαν και εξαφάνισαν το κούτσουρο που είχε απομείνει αλλά άφησαν τις γύρω ανασηκωμένες από τις ανυπόταχτες ρίζες πλάκες να συνεχίζουν το απειλητικό τους έργο, ενώ ακριβώς αυτό πιθανότατα θα επικαλούνταν ως λόγο της αυθαίρετης και εγκληματικής πράξης τους αν τους ρωτούσαμε.

Ημερολόγιο του ΑΛΛΟΥ ΤΟΠΟΥ, 2025.

Για τη διασωθείσα χλωρίδα του Ηρακλείου Αττικής.

Ο τόπος μας είναι ένας πολυτόπος. Ένα πολύπτυχο όπου συνυπάρχουν αρμονικά ή αντιπαλεύουν το παλιό και το νέο, το φυσικό και το τεχνητό, το εμπόριο και η αναψυχή, οι πολυκατοικίες, οι μονοκατοικίες και τα σπιτάκια, τα γήπεδα, οι κήποι και τα πάρκα, το νοικοκυρεμένο και το άναρχο, οι λόφοι, τα σκεπασμένα ρέματα και τα άλση, οι ανηφοριές και οι κατηφοριές, τα πανύψηλα πεύκα και οι κοντούλες νεραντζιές, τα σοκάκια, οι αλάνες και οι λεωφόροι, οι ήχοι και η σιωπή, το κάλεσμα των ερωτευμένων κοτσυφιών και ο θόρυβος ολημερίς του Ηλεκτρικού πάνω στις σιδηροτροχιές του, οι τακτικές καμπανοκρουσίες με τον ακατασίγαστο αχό της Αττικής Οδού.

Ημερολόγιο του Συλλόγου Συμαίων, 2025

Επιμέλεια ημερολογίου του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων «Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ».

Η θάλασσα, το αμάραντο πέλαγος, πηγή ζωής και ρυθμιστής της μοίρας του ανθρώπου. Εκείνου που παρά θιν’ αλός δεν εξαντλεί το βλέμμα του ατενίζοντας άνω θρώσκων το ουράνιο στερέωμα, αλλά που το απλώνει και περιφερικά στους γλαυκούς επίφοβους και προκλητικούς ορίζοντες, τους οποίους και επιθυμεί να κατακτήσει. Ο Εμπεδοκλής ο Ταραντίνος από τον 5ο π.Χ. αιώνα έχει αποφανθεί: «πρός παρεόν γάρ μήτις άέξεται άνθρώποισιν», δηλαδή ανάλογα με τα παρευρισκόμενα αυξάνει ο νους του ανθρώπου. Στα «παρευρισκόμενα» του Συμαίου ήταν οπωσδήποτε η θάλασσα, αλλά ήταν και το πέραν της θαλάσσης φιλόδοξο σχέδιο. Ωστόσο πρώτα έπρεπε να επινοηθούν και να κατασκευαστούν τα κατάλληλα και ασφαλή μέσα επίτευξής του, τα πλεούμενα.

Ημερολόγιο του Συλλόγου Συμαίων, 2024

Επιμέλεια ημερολογίου του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων «Ο ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ».

Ο πλούτος του νησιού ήταν μεγάλος. Πλούτος συνήθως εισαγόμενος, επιδεικνυόμενος και… μετακινούμενος. Κεραμικά, πορσελάνες, γυαλικά από τη Βενετία, χαλιά, μεταλλικά σκεύη στόλιζαν προπολεμικά τα συμιακά σπίτια σε μπουφέδες, βιτρίνες, κομό που έπλαθε το καλλιτεχνικό μεράκι και η άφταστη δεξιότητα ντόπιων επιπλοποιών καλλιτεχνών. Οι γυναίκες με χρυσοκλωστές και κουκούλια, οι λιθοξόοι με τα καλέμια τους, οι υφάντρες με τους αργαλειούς τους συμπλήρωναν την οικοσκευή με μοναδικά χειροποίητα κομψοτεχνήματα.

Περιοδικό iPgeneration, 2024.

Ανθολογία πεζού και ποιητικού λόγου.

Το νέο, 7ο, τεύχος του περιοδικού diPgeneration (Εκδόσεις Μανδραγόρας ), που επιμελείται η Ιφιγένεια Σιαφάκα, βρίσκεται ήδη στα Βιβλιοπωλεία. Συμμετέχουμε οι: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΡΑΝΤΩΝΗ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Χ. ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ – ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΜΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ – ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΔΑΛΟΥ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗΣ – ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ – ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΑΤΣΗ – ΑΘΗΝΑ ΤΙΤΑΚΗ. Επιπλέον η απολαυστική ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑ και το DiPαίγνιον. Εξώφυλλο και Σχεδιασμός: Στράτος Φουντούλης.

Συμμετέχω με δημοσιευμένα και αδημοσίευτα κείμενα μου.

Περιοδικό Fractal, 2024.

Σχόλια στην ποιητική συλλογή «Ερήμην λεί[ύ]πει[η]ς».

Τα ποιήματα της Ειρήνης, αν και θλιμμένα ως ποιήματα αποχωρισμού, δεν είναι θλιβερά. Είναι θλιμμένα, ενίοτε οργισμένα με την οργή του κατάφωρα αδικημένου, αλλά όχι καταθλιπτικά. Οι «χειρονομίες» αντιμετώπισης της απώλειας δεν είναι οι καθιερωμένες για την περιποίηση του σώματος, ή του προσώπου ενός νεκρού αγαπημένου, καλλωπισμοί προ της ταφής προκειμένου να διατηρηθούν όμορφες αναμνήσεις για το μετά, κάτι σαν το κοντυλογραμμένο φαγιούμ ενός χαμένου πρόωρα έρωτα ή τη γαλήνια ακινησία εκλιπόντος σε αρχαίο ανάγλυφο ή ανδριάντα.

Ημερολόγιο του ΑΛΛΟΥ ΤΟΠΟΥ, 2024.

Η συμμετοχή μου με ένα ενύπνιο.

Ξύπνησα καταταραγμένος από τον εφιάλτη εκείνον. Ανακάθισα στο κρεβάτι μου και αναρωτήθηκα γιατί η διαβεβαίωση ότι το Κτήμα έχει κατοχυρωθεί πλέον ως ακίνητη περιουσία στον Δήμο μας δεν με καθησυχάζει. Είναι μάλλον, σκέφτηκα, που έχω γίνει δύσπιστος, πονηρός και καχύποπτος. Γί αυτό επινοώ συνεχώς απειλητικούς εχθρούς παντού γύρω μου. Εξάλλου έχει επιβεβαιωθεί από επιστημονικές έρευνες διεθνώς ότι η ακατάσχετη τερατολογία, η ασύστολη καταστροφολογία και τα φοβικά σύνδρομα είναι από τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα προϊόντος γήρατος.

Περιοδικό Κλεψύδρα, 2023.

Cyrtanthus spiralis. Νουβέλα ευφορικής μελαγχολίας.

Από παιδί με ελκύουν τα αλλόκοτα και τα εξωφρενικά, η παραδοξότητα που δημιουργεί ο τολμηρός συνδυασμός μη συμβατών ιδιοτήτων σε ένα άτομο ή αντικείμενο ή όταν οργιάζει η φαντασία και γεννά πρωτότυπα και πρωτοφανή συνθέματα που και μόνο η θέασή τους συνιστά μια μοναδική εμπειρία. Με εντυπωσιάζει ό,τι είναι για μένα πρωτοφανές ή αντιληφθώ πως δεν έχει το ταίρι του. Ο μονόφθαλμος λόγου χάρη γιγάντιος κτηνοτρόφος Κύκλωψ που αποδεικνύεται νήπιος…

Ημερολόγιο του ΑΛΛΟΥ ΤΟΠΟΥ, 2023.

Η συμμετοχή μου με δύο κείμενα.

Ο χρόνος τα έχει ντύσει με διάφανα κοστούμια δεκαετιών, τίποτε δεν έχει πεταχθεί από το βεστιάριο του. Δεν είναι τα πρόσωπα που βλέπεις μόνο είναι κι εκείνα που γνώρισες και μεγάλωσες μαζί τους: παλίμψηστα στιγμών και επαφών φυλαγμένα στο αρχείο σου. Όχι κλειδωμένα, μα λεύτερα να εξέρχονται, να σε επισκέπτονται, να σε καλούν σε συνομιλίες, να προκαλούν διαξιφισμούς ή να επιδίδονται σε διαχύσεις. Η σκόνη του χρόνου – θαύμα αυτό – κάθεται στο τελευταίο μόνο ένδυμα.

Ιστορικές αφηγήσεις στο κανάλι Symi Tv, 2022.

Ιστορίες προσφυγιάς από τη Σύμη 1943 έως 1945.

Πώς ο συγγραφέας και καλλιτέχνης εμπνέεται από μία «θαμμένη» τοπική ιστορία και μετά από έρευνα σε γραπτές και προφορικές πηγές, τη φέρνει στο φως με τρόπους ποιητικούς. Αργότερα η επιστήμη θα ενσκήψει στο ποιητικό δημιούργημα ή το καλλιτέχνημα και αναψηλαφώντας τα γεγονότα, θα φτάσει ίσως στην πραγματική αλήθεια την οποία ωστόσο είναι η τέχνη που θα έχει συντηρήσει, όπως το κερί και το μέλι τον βασιλικό γόνο στην κυψέλη.

Ιστορικές αφηγήσεις στο κανάλι Symi Tv, 2021.

Πρώτο πέρασμα από το νησί το 1969.

Εικοσάχρονος φοιτητής φορτωμένος με αξόδευτη ενέργεια –λόγω δικτατορίας– αναζητώ επίμονα χώρους διοχέτευσής της. Βρίσκομαι στη Σύμη ως εθελοντής σε διεθνή κατασκήνωση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών. Όποιος δεν δύναται τον κόσμο να γυρίσει επινοεί τεχνάσματα για να έρθει και να χωρέσει ο κόσμος στο καλύβι του.

Ιστορικές αφηγήσεις στο κανάλι Symi Tv, 2021.

Δεύτερο πέρασμα από το νησί το 1974.

Πριν απολυθώ από το στρατό, λίγες μέρες πριν από την κατάρρευση του καθεστώτος, βρίσκομαι πάλι στο νησί με έναν λόχο αποσπασμένο από το τάγμα της Ρόδου, όπου βρεθήκαμε επειδή δεν μας επετράπη η προσέγγιση στην εμπόλεμη Κύπρο. Ένστολος υπερασπιστής αυτή τη φορά έριξα άγκυρα για έναν μονιμότερο ελλιμενισμό στο εγγύς μέλλον.

Άρθρο στο περιοδικό Αθήναζε, 2013.

Περί λοξότητος.

Η λοξή ματιά –όσο κι αν είναι ευθεία για το μάτι που θεάται– είναι για τα άλλα μάτια κάτι το διαφορετικό, αυτό που μας ξενίζει, μας απειλεί, μας φοβίζει ή, αντίθετα, μας καθαρίζει τον οφθαλμικό φακό από τα νεφελώματα της ιδεοληψίας, της προκατάληψης και τις αγκυλώσεις της μονοεστίασης. Λοξή ήταν και ματιά του ασθενικού και εύθραυστου Νικολάκη, μαθητή μου της Α’ Γυμνασίου στα 1985, που μου δίδαξε να κρίνω και να αξιολογώ όχι μεμονωμένα τα πράγματα και τα συμβάντα αλλά μέσα πάντα στο ευρύτερο σύνολό τους.

Άρθρο στο περιοδικό Αθήναζε, 2012.

Πιο πολύ θυμόμαστε εκείνα που αγαπήσαμε…

Αν η σιωπή κι η μοναξιά συμμαχούν για να διαγράψουν τον παρόντα χρόνο, τότε ο λόγος και η επικοινωνία τού δίνουν υπόσταση. Με την ανάμνηση μάλιστα ακόμα και ο θεωρούμενος χαμένος του παρελθόντος χρόνος, τελικά ξανακερδίζεται. Και αν είναι να θυμηθείς είναι καλύτερο να θυμηθείς τα όμορφα που σου ΄λαχαν στη ζωή και χαρά να σκορπίσεις, παρά όσα σε πίκραναν.  

Συνέντευξη στο περιοδικό Αθήναζε, 2011.

Ο καθηγητής, ο συγγραφέας, ο καλλιτέχνης, ο λογοτέχνης μας ανοίγει την καρδιά του…

Κάποιες ψυχές πιστεύω πως κατάφερα κι εγώ να γαλβανίσω. Κάποιοι μαθητές μου πέτυχαν να ανοίξουν της ποιήσεως την πόρτα, να αντιληφθούν πως ήταν πάντα ανοιχτή και ανέμενε επίδοξους αναγνώστες. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος μου στα 35 χρόνια που εργάστηκα και δημιούργησα στο σχολείο μας. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το αποχαιρέτησα. Είμαι κατά κάποιο τρόπο ακόμα εκεί.

Συνέντευξη στην εφημερίδα City Press, 2010.

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ψυχαναλυτής.

Αν ρωτήσεις εμένα, ο ζωγράφος είναι αυτός που αναπαριστά, ενώ ο εικαστικός ερμηνεύει, πηγαίνει στην ουσία. Ελάχιστοι άνθρωποι σήμερα μπορούν να συγκινηθούν από ένα video art, οι περισσότεροι βαριούνται. Και γι’ αυτό ακριβώς στην Ελλάδα ανθίζουν τα “κορνιζάδικα”.  Αν θέλει κάποιος να “ντύσει” το σπίτι του, πηγαίνει στο κορνιζάδικο της γειτονιάς του και αγοράζει πίνακες ζωγράφων που είναι τεχνίτες, που μπορούν να πετύχουν την αναπαράσταση μιας νεκρής φύσης, που, όμως, αποστεώνουν μια στιγμή της φύσης τη μουμιοποιούν και την φέρνουν στο σπίτι σου ώς υποκατάστατο, ενώ ο εικαστικός δεν έχει τέτοιες φιλοδοξίες, θέλει να μεταφέρει ένα μήνυμα.

Ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου, 2003.

Άρθρο για την θεατρική παράσταση με την Μαίρη Ιγγλέση

«Ο άνθρωπος και το έργο του φύση μία». Γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι η θεατρική παράσταση «Ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου» πρέπει να συμπεριληφθεί οπωσδήποτε στο πρόγραμμα θεατρικής αγωγής κάθε ελληνικού σχολείου; Μα γιατί η ίδια η φυσιογνωμία του Φώτη Κόντογλου, όπως την κωδικοποίησε ο Κ. Τσιρόπουλος, συνιστά μια πρόταση για τη νεοελληνική φυσιογνωμία. Πρώτα γιατί η γλώσσα του, γεμάτη ουσίες, είναι βαφτισμένη στην ανήμερη φωτιά της ζωής, είναι γλώσσα αισθητή όχι νοητή…