Εικονογράφηση για το ομώνυμο βιβλίο.
Οι εικόνες του βιβλίου είναι εμπνευσμένες από μοτίβα υφαντών του συγγραφέα – εικαστικού Α. Μαδαμόπουλου – εκ των οποίων ένα μέρος έχει ήδη αξιοποιήσει στις υφαντές κατασκευές τού πολυετούς πρότζεκτ του Της Αριάδνης του χιτώνες και ζωστήρες και άλλα σκοπεύει να εντάξει σε μελλοντικά έργα του.
Με την προοπτική έκδοσης του βιβλίου του Ψυχές μετά Ι το μοτίβο – σύμβολο του ζεύγους βελών αντίθετης κατεύθυνσης κρίθηκε ότι απέδιδε με ενάργεια τη μεταφυσική ψίχα των κειμένων του και για τον λόγο αυτόν έτυχε περαιτέρω δημιουργικής επεξεργασίας με μολύβια και μαρκαδόρους παράγοντας δεκάδες ευφάνταστες και απρόβλεπτες παραλλαγές καθώς και τις Σπουδές για κιλίμια εσχατολογικού στοχασμού και ευφορικής θλίψης.
Το λευκό βέλος (της άνωσης, ανόδου, εξόδου, φυγής, πτήσης, πλεύσης της ψυχής προς το φως, τον ουρανό, το άπειρο, την αιωνιότητα) και το μαύρο βέλος (της βαρύτητας, καθόδου, πτώσης, βύθισης, θανάτου, ταφής στον σκοτεινό θάλαμο, σήψης, αφανισμού) διαπλέκονται στα σχέδια αυτά και συγκεράζονται όπως εξάλλου αενάως συμφύρονται ζωή και θάνατος, σώμα, ψυχή και πνεύμα, ζωντανοί και νεκροί που τις άσαρκες πλέον ψυχές τους εν-σωματώνουν, εν-σαρκώνουν, οι ξενιστές ζωντανοί ως αντισώματα, ευλογίες και φυλαχτά, όσο κρατά η μνήμη τους κατά τη διαδικασία της αναπόφευκτης φθοράς τους. Με τον τρόπο εκείνο, τελικά, που αλληλεπιδρούν οι συγγραφείς και οι αναγνώστες, τα νεκρά κείμενα και οι αναστάσιμες αναγνώσεις, ο λόγος και η εικόνα, όπως εμμονικά πιστεύει ο Α. Μ. που την καλλιτεχνική έκφραση αυτής της πεποίθησής του έχει δοκιμάσει και παλιότερα με την εννοιολογική εγκατάστασή του Παραλλαγές του μαύρου σε φόντο λευκό με την οποία σκέφτηκε να κλείσει τον πρώτο αυτόν κύκλο των γραπτών αναθημάτων του.
Μέσα μου ζουν πολύτιμες ψυχές,διαβάζουν, σκέφτονται και γράφουν,
θρηνούν όταν αναπολούν το χθες, ποθούν στο αύριο μαζί μου να περάσουν.
Μα η πύλη του αύριο στενή κι εγώ υπέρβαρος και γερασμένος.
Δεν ξέρω πώς να τη διαβώ,τόσες ψυχές που είμαι φορτωμένος.
