Ο λόγος για τη θάλασσα
Η θάλασσα, το αμάραντο πέλαγος, πηγή ζωής και ρυθμιστής της μοίρας του ανθρώπου. Το ανθρώπου που δεν εξαντλεί το βλέμμα του ατενίζοντας το ουράνιο στερέωμα άνω θρώσκων αλλά που το απλώνει περιφερειακά στους γλαυκούς ορίζοντες που επιθυμεί να κατακτήσει.
Η θάλασσα. Ένας πόθος, μια υπόσχεση, ένα καταφύγιο.
Η θάλασσα. Ένα μυστήριο, μια αγωνία κι ένας φόβος.
Εγγράφεται η θάλασσα στην ψυχή του ανθρώπου σαν μοναδική εμπειρία, σαν τραύμα ή σαν λύτρωση. Στα βοτσαλάκια, όταν ακόμη νήπιο τετραποδίζει, εκφράζεται με κραυγούλες χαράς ή κλάματα γοερά το πρωτόγνωρο αίσθημα.
Αργότερα η σχέση βαθαίνει. Εξερευνητής στις απόμακρες σπηλιές, ή στους βυθούς συλλέκτης οστρακοειδών, ανάσκελος κολυμβητής που την άνωση γιορτάζει, κυνηγός με χίλια τεχνάσματα και μηχανές μεγαλοφυείς μα απλούστατες, να κωπηλατεί επιδέξια, να οργώνει τα πέλαγα με ποντοπόρα, να απογειώνεται σε νυχτερινές συναντήσεις ερωτικές κατακαλόκαιρο της ξεγνοιασιάς κα του γλεντιού. Να μεστώνει μέσα στη θάλασσα και να γερνά αυτός πλάι στο πέλαγο το αμάραντο. Να την αγναντεύει και να τη νοσταλγεί, την αλμύρα της να μυρίσει κι ας πεθάνει στην αγκαλιά της μάνας και τροφού του.
Το ανθρώπινο είδος εξοφλεί το χρέος του προς τη θάλασσα σπάνια. Σταθερή και συνεχής ωστόσο είναι η αντιπροσφορά της τέχνης. Η Λογοτεχνία ιδιαίτερα τιμή τη θάλασσα από τον Όμηρο και τον Ευριπίδη ως τους σύγχρονους πεζογράφους και ποιητές. Η θάλασσα είναι πηγή έμπνευσης, θέμα ή σκηνικό πλαίσιο πολλών σημαντικών έργων. Έτσι αν η θάλασσα γράφει κατά ένα τρόπο την ιστορία της ανθρωπότητας, η Λογοτεχνία καταγράφοντας με μοναδικό τρόπο τη σχέση του ανθρώπου με τη θάλασσα μνημειώνει το θαλασσινό στοιχείο και επαληθεύει το άφευκτο της θαλασσινής μοίρας του Έλληνα. Από τις χιλιάδες σελίδες που έχει καταθέσει ο Έλληνας λόγος για τη θάλασσα επιλέξαμε λίγες μόνο – όσες ο χρόνος και οι λιτές εξοχικές βιβλιοθήκες μας επέτρεψαν – για τη σημερινή βραδιά.
Έντεχνα λόγια για τη θάλασσα, οικεία ωστόσο τα περισσότερα, αφού μιλούν τη γλώσσα τη δική μας και μας θυμίζουν δικές μας λίγο πολύ ιστορίες, όσες ζήσαμε κι όσες ποθήσαμε κι ονειρευτήκαμε.