Εικονογράφηση για το ομώνυμο βιβλίο του Κώστα Μπαλάσκα.

Της Αγαύης ισόβια αποτυπώματα.

Τα παλιότερα φύλλα της Αγαύης αποτυπώνουν τα αιχμηρά περιγράμματά τους στα τρυφερά νεότερα χωρίς να τα πληγώνουν αλλά σημαδεύοντάς τα για όλη τη μετά τον μυητικό εναγκαλισμό ώριμη ζωή τους σαν ανεξίτηλες δερματοστιξίες, ενσωματωμένα κοσμήματα ή μαγικά φυλαχτά.

Τα αποτυπώματα μεταβιβάζονται διαφοροποιημένα στα φύλλα των επόμενων φυλλογενετικών σπειρών σαν αθάνατα δώρα γνώσης, πολιτισμού και παιδείας. Δώρα που ακριβώς, επειδή δωρίζονται και αναδωρίζονται αενάως, τελικά κατακτούν την αθανασία, ενώ οι διαδοχικοί γενναιόδωροι κληροδότες, αφυδατωμένοι μετά την αποστολή τους, χωνεύονται στη βάση του ωραίου θάλλοντος φυτού.

Έτσι εξηγείται ίσως γιατί στην Ελλάδα κατά κανόνα την Αγαύη την αποκαλούν Aθάνατo, με ένα άλλο δηλαδή ουσιαστικοποιημένο επίθετο που εκθρόνισε από την ονοματολογία της Βοτανικής τη βασίλισσα αλλάζοντας αυθαίρετα και το γένος της αρχαιότατης αυτής αρχοντικής και μυθικής λέξης.

Πιστεύω ότι κάθε εκτύπωση ή ανατύπωση βιβλίου δεν είναι παρά απόπειρα μίμησης του δοκιμασμένου μηχανισμού αθανασίας της Αγαύης.

Με τα σχέδιά μου επιθυμώ να τιμήσω έναν σπουδαίο κληροδότη σοφίας
και παιδαγωγικών αρχών που “σημαδεμένος” από τα μαθήματά του,
πάντα θα θυμάμαι ως καλό μου δάσκαλο.